Belgisch kampioen Sven Nys heeft de Grote Prijs van Italië op zijn naam geschreven. Hij klopte wereldkampioen Bart Wellens in een bijzonder rare millimeterspurt. Wellens hield het enkele meters voor de streep al voor bekeken, maar zette dan toch weer aan. De juichende Nys haalde het dan toch, na het bekijken van de finishfoto. Al de verwarring kwam al een ronde voordien tot stand, wanneer niet duidelijk was hoeveel ronden er nog gereden moesten worden.

De Italianen bewezen nog maar eens dat ze niet de beste organisatoren waren voor een cyclocrosswedstrijd van hoger niveau. Vorig jaar was het al kantje boordje op het WK in Monopoli, in Turijn gingen ze net over de schreef. Het parcours werd uitgetekend in een mooi park, maar kon helemaal niet voor afscheiding zorgen. Bergjes, trapjes en bomen genoeg om de renners enkele keren van de fiets te krijgen. Het parcours liep echter tussen al die hindernissen door. Daar bovenop begon de UCI en de organisatie in het heetst van de strijd te twijfelen hoeveel ronden er nog moesten afgelegd worden. Na twee ronden werd berekend dat de renners 10 ronden moesten afhaspelen. Na de negende ronde werd duidelijk dat het uur lang niet vol gereden zou worden met 10 ronden. Er werd plots gesuggereerd al zouden de renners een ronde meer moeten rijden. De onduidelijkheid werd pas helemaal opgehelderd wanneer Belgisch kampioen Sven Nys de slotsprint inzetten en maar nipt won.

Net als de voorgaande topcrossen schoot wereldkampioen Bart Wellens het best uit de startblokken. Hij kreeg echter de goed gestarte Enrico Franzoi met zich mee. Het tweetal drong niet aan en zagen Sven Nys als eerste weer aansluiten. Tsjechisch kampioen Petr Dlask bracht het hele pak terug in de wielen van de leiders. Wellens nam het meeste initiatief in de aanvangsfase. Hij wou duidelijk een eerste schifting doorvoeren, maar het parcours leende zich daar niet toe. De man in vorm geraakte niet weg en liet het even over aan de anderen. Lang duurde dat niet, want in de vierde ronde schudde Bart Wellens alweer alles door elkaar. Sven Nys was bij de pinken en liet de wereldkampioen geen meter gaan. Wanneer de Belgische kampioen even het commando nam, drukte hij wijselijk het tempo. De groep van een 20tal renners kwam weer samen waardoor subtoppers als Page, Heule, Franzoi, Gil, Gadret, Mourey, Verhagen en Groenendaal rustig meekonden gaan.

In de vijfde ronde toonde Nederlands kampioen Richard Groenendaal dat hij helemaal geen subtopper is. Hij probeerde er op kousenvoeten van door te gaan, maar werd telkens terug gehaald. Eerst door Dlask, dan door een attente Vervecken. Wellens liet zich ondertussen uitzakken en laadde zijn batterijen weer.
Alle Belgen zaten mee op kop, ook belofte Wesley Van der Linden. Hij kreeg in de zesde ronde echter af te rekenen met pech. Hij reed tegen een hek en had een lekke band als gevolg. Hij gaf er meteen de brui aan. Even later volgde de Nederlandse belofte Thijs Verhagen zijn voorbeeld. Hij stapte uit de wedstrijd met pijn aan de pols. Er werd meteen gevreesd voor een polsbreuk.

Met nog drie ronden te gaan zat alles vooraan nog samen. De Belgen Nys, Wellens, Vannoppen, Vervecken en Vanthourenhout hadden de wedstrijd goed in handen, maar moesten toch het gezelschap dulden van onder meer Groenendaal, Gadret, Mourey en Franzoi. De twee toppers van het seizoen, Nys en Wellens, probeerden samen voor een gat te zorgen. Het was alweer Dlask die goed meeging en de rest weer terugbracht. Ben Berden oordeelde dat dat het moment was waarop hij moest demarreren. De Limburger versnelde aardig, maar kon ook niets forceren. Ook Bina, Vannoppen, Mourey en Vervecken pobeerden in de achtste ronde wat te doen, zonder succes.

Bij het ingaan van de negende ronde sloot de achtervolgende groep met Gerben De Knegt weer aan. Met 16 leiders begon men aan de echte finale. Met nog twee ronden te gaan, besefte de UCI zich plots dat de cross geen uur ging duren. Ze wouden alsnog hun misrekening rechtzetten en er nog een ronde aan toevoegen. Dat zorgde voor heel wat onduidelijkheid voor de renners, de pers, de supporters en de man met de bordjes aan de aankomst. Uiteindelijk bleef de UCI bij haar eerste beslissing en moesten de renners 10 ronden rijden. In die tiende ronden legde Sven Nys zijn kaarten op tafel. Hij pakte resoluut de kop en legde er de pees op. Enkel wereldkampioen Bart Wellens kon mee. Samen reden ze naar de laatste rechte lijn. Nys begon van op kop en sprintte naar de overwinning. Wellens hield al heel vroeg de benen stil, maar besloot toch door te sprinten. Hij kwam nog naast een juichende Nys en zorgde voor onzekerheid. Uiteindelijk won Sven Nys na het bekijken van een fotofinish. Een simpele bandbreedte was het verschil.

Ben Berden zorgde voor een volledig Belgisch podium. Richard Groenendaal werd beloond voor zijn mooie wedstrijd met een knappe vierde stek. Sven Vanthourenhout werd vijfde voor Francis Mourey en Christian Heule. Erwin Vervecken werd uiteindelijk 12de, Tom Vannoppen pas 20ste.

Sven Nys won zijn 11de wereldbekerwedstrijd en is natuurlijk ook de eerste leider. Hij zal zijn trui verdedigen op 16 november in de Grote Prijs van Duitsland. Sankt-Wendel is dat het gaststadje. Zij voeren dan een generale repetitie uit voor het WK het jaar nadien.

Tekst: Gilles Simonet
Foto’s: Hans Deveuster

Reacties

"Dit heb ik nog nooit meegemaakt!" zei Sven Nys achteraf. "Ik ben meteen na de aankomst aan Bart gaan vragen wie nu eigenlijk gewonnen had. Hij wist het ook niet zeker. Ik twijfelde toch even. In het verleden heb ik veel gelachen om renners die te vroeg hun armen de lucht in smijten. Vandaag maak ik zelf zo'n beginnersfout. Ik was echter zeker dat ik zou winnen. Vandaag had ik een superdag. Ik had de goede benen die Bart Wellens vorige week in Ruddervoorde ook had. We zijn aan elkaar gewaagd. Als we onze krachten bundelen in het begin van de wedstrijd kunnen we het achteraf tussen ons uitvechten. Gebeurt dat niet kan er altijd iemand anders winnen, hoor."

"Het was een heel raar einde. Ik achtte mij verslagen, maar zag Sven uiteindelijk nog stilvallen." legde Bart Wellens de rare spurt uit. "Het gebeurde eigenlijk allemaal net voor de sprint. Ik lag een drietal meter achter hem in de laatste bocht en sprintte met de bedoeling de tweede plaats veilig te stellen. Ik deed plots nog mee voor de winst, maar mijn jump kwam te laat, zo bleek." Wellens reed een super begin van de cross maar zakte halverwege wedstrijd even weg, om daarna weer naar voor te komen. "Ja, dat was even schrikken toen dat gebeurde. Maar ik was ook niet zo goed vandaag. Anders hadden Sven en ik al eerder het verschil kunnen maken. Maar zwijg me van dat parcours... als er per jaar nog enkele van die soort bijkomen, stop ik gewoon met koersen! Belachelijk gewoon!"

Ben Berden reed een beetje in de schaduw van Nys, Wellens en Groenendaal tot enkele ronden voor het einde. Hij schudde aan de boom maar geraakte ook niet weg. "Toen Sven Nys en Bart Wellens versnelden reed ik pas in vijfde à zesde positie. Ik had ook niet echt de kracht in mijn benen om hen bij te houden. Voor ons renners, was het een vervelend parcours met zoveel bochten en geen selectie mogelijkheden. Ik kan me wel voorstellen dat het voor het publiek aangenamer en vooral spannender was." Of Berden last had van onduidelijkheid over het aantal rondes was hij duidelijk. "Ik heb wel duidelijk het bordje met '1' gezien en ook de bel gehoord. Voor mij was er niets aan de hand. Het was duidelijk."

Tekst: Gilles Simonet

Deelnemers

1. Bart Wellens
2. Sven Nys
3. Ben Berden
4. Erwin Vervecken
5. Tom Vannoppen
6. Sven Vanthourenhout
7. Wesley Vanderlinden
11. Petr Dlask
12. Vaclav Jezek
13. Martin Bina
14. Kamil Ausbumer
15. Radomir Simunek
16. MartinZlamilik
21. Richard Groenendaal
22. Gerben De Knegt
23. Thijs Verhagen
24. Maarten Nijland
25. Camiel Van den Bergh
31. John Gadret
32. Francis Mouray
33. Arnaud Labbe
34. David Derepas
35. Emmaunel Magnien
41. Christian Heule
42. Michael Baumgartner
43. Beat Wabel
44. David Rusch
45. Jan Ramsauer
46. Simon Zahner
47. Enrico Franzoi
48. Daniele Pontoni
49. Alessandro Fontana
50. Marco Bianco
51. Enrico Rossi
52. Derik Zampedri
53. Dariusz Gil
54. Tadeusz Korzeniewski
55. Mariusz Gil
56. Pawel Cierpikowski
57. Radoslaw Czapla
58. Marek Cichosz
59. Matthew Ellis
60. Jody Crawforth
61. David Collins
62. Steven Roach
63. Jens Reuker
64. Mike Muller
65. Thorsten Struch
66. Christian Wasmer
67. Jochen Uhrig
68. Reto Matt
77. Jonathan Page
78. David Seco

Foto's

Het podium van de eerste wereldbeker van 2003-2004 met Sven Nys tussen
Bart Wellens en Ben Berden.
Meer foto's