Een week na zijn bronzen medaille in Pont-Château zette Sven Vanthourenhout alweer een schitterende prestatie neer. Hij won de Superprestige manche in Raismes. Vanthourenhout trok samen met Lefèbvre en Wellens in de aanval. Lefèbvre moest lossen waardoor we een fantastische strijd kregen tussen goud en brons van het afgelopen WK. Brons sprintte sneller en boekte zijn eerste SP-zege. Goud stak wel het eindklassement op zak.

Het was de dag van de eerstelingen in het Franse Raismes. Eerste orgnaisatie in de buurt van Valenciennes in het kader van de Superprestige, eerste eindwinst van dat regelmatigheidscriterium voor Bart Wellens en eerste grote overwinning voor Sven Vanthourenhout. Dat kon tellen.

Op het door de regen zwaar gemaakte parcours van de Base des Loisirs probeerde Bart Wellens zoals hij dat dit seizoen al zo dikwijls deed weer van bij het begin de beslissing te forceren. Maar hij kwam bedrogen uit. Alleen voorop rijden in zijn gloednieuwe regenboogtrui was er niet bij.

De eerste, die zich in het wiel van Wellens vastbeet was Sven Vanthourenhout. Daarna volgde ook nog de voor eigen volk bijzonder sterke en bijzonder fel aangemoedigde Maxime Lefebvre. Met drie domineerden ze de hele wedstrijd in het koude, natte en winderige Raismes. Van de groep achtervolgers bestaande uit Erwin Vervecken, Ben Berden, Richard Groenendaal en Peter Van Santvliet kon niemand meer bij de drie leiders terugkomen. Nog verderop volgde Sven Nys, alweer verre van in goede doen. Er zit duidelijk geen snee meer op de Brabander. Hij sleept zich naar het einde van het seizoen.

Vooraan voerden Wellens, Vanthourenhout en Lefebvre een aantrekkelijk duel uit, dat niets te maken had met een eindeseizoenswedstrijd. Elk om beurt gingen ze sterk naar de leiding, maar ze bleven wel met drie samen. Tot Lefebvre in de voorlaatste ronde ten val kwam en uitgeschakeld was voor de eindoverwinning.

Vooraan deed Wellens er in die laatste twee ronden alles aan om Vanthourenhout kwijt te spelen. Maar de West-Vlaming beet zich altijd met bijzonder veel karakter in het wiel van de wereldkampioen vast. En aan de streep kende hij in de spurt geen genade met Wellens, die nochtans graag gewonnen had.

Als extra beloning wipt Vanthourenhout in de tussenstand over Tom Vannoppen en Ben Berden van de zesde naar de vierde plaats met zelfs nog uitzicht op de derde plaats in de eindstand, als hij tijdens de slotproef in Vorselaar beter doet dan Erwin Vervecken.

In de jeugdreeksen waren de overwinningen voor Wesley Van der Linden bij de beloften en voor Niels Albert bij de juniores. Ook zij zijn nu al zeker van hun eindwinst in de Superprestige.

Tekst: Gilles Simonet (met dank aan Marc Van Landeghem)
Foto's: Hans Deveuster

Reacties

“Nee, we hebben het niet op een akkoordje gegooid”, legde Sven Vanthourenhout achteraf uit. “Wellens de eindoverwinning en ik de dagzege, daar is zelfs nooit over gepraat. Ik had er tijdens de wedstrijd ook nooit aan gedacht dat Wellens zeker eindwinnaar kon worden. Wellens maakte het me in de laatste ronde trouwens nog knap lastig. In het laatste stuk door de weide maakte hij het me echt bijzonder lastig. Het had geen tien meter langer meer mogen duren of ik was er onderdoor gegaan en had de overwinning moeten laten schieten. Maar met mijn laatste krachten kon ik hem toch bijhouden en dan kwam die sprint. Geen spurt zoals in Pontchâteau. Dit laatste rechte stuk was langer, maar toch wist ik dat ik aan de leiding moest beginnen om te kunnen winnen. Zo is het uitgekomen ook. Zie me hier nu staan. Sinds het BK in Lille is het met mijn conditie alleen maar in stijgende lijn gegaan. Nommay was goed, zonder tegenslag had ik in Hoogstraten ook beter gedaan dan buiten de eerste tien en in Pontchâteau dacht ik dat ik met een derde plaats mijn hoogtepunt van het seizoen gekend had. Maar winnen zoals vandaag is natuurlijk nog van een ander niveau. Zeker als het dan nog om een Superprestigecross gaat. Die hebben alleen grote renners kunnen winnen. Daar hoor ik nu ook bij en daar ben ik terecht heel fier op.”

Bart Wellens zocht geen excuses voor zijn nederlaag. “Ik heb gedaan wat ik mijn macht lag, maar Vanthourenhout was vandaag even sterk en in de spurt had ik geen verhaal tegen hem. Uiteraard had ik liever gewonnen, maar de zekerheid van de eindwinst is toch ook heel wat. Ik kan met een gerust hart naar het slotweekend. Maar eerst is er volgende week nog Pijnacker, waar ik de Wereldbeker nog kan winnen.”

“Vermoeidheid, anders niets”, commentarieerde de Fransman op het feit dat hij moest lossen. “Ik zag niet goed meer waar ik fietste, kwam met mijn arm tegen een paaltje terecht en ging tegen de grond. Maar ik sta wel als derde man op het podium, zoals ik dat eerder dit seizoen ook al mocht meemaken in Kalmthout. Maar in een Superprestigecross weegt dat nog zwaarder. Nu mag ik echt zeggen dat ik definitief doorgebroken ben.”

Tekst: Gilles Simonet (met dank aan Marc Van Landeghem)
Foto's: Hans Deveuster