|
Verslag
 Vorige week zat heel Vlaanderen en Nederland achter de buis
of langsheen het parcours voor het WK Wielrennen in Zolder.
Zaterdag werd in Italië met de Ronde Van Lombardijë de
allerlaatste wedstrijd van het Europse wielerseizoen gereden.
Tijd voor veldrijden dus! Tot nu toe stonden de typische
voorbereidingscrossen op het programma van de toppers.
Afgelopen zondag stonden ze voor het eerst tegenover elkaar in
een belangrijke veldrit. In het West-Vlaamse Ruddervoorde werd
de eerste Superprestige Kärcher Par-Ky Cup manche verreden. Aan de
start verschenen welgeteld 45 elite renners. De favorieten
waren bekend. Sven Nys was de te kloppen man met al
drie overwinningen uit evenveel deelnames. Daarnaast werden ook
Mario De Clercq, Erwin Vervecken en Richard Groenendaal als
grootste kanshebbers getipt. Voordat deze heren volgens de
nieuwe UCI methode hun startplaats gekozen
hadden, streden de Juniors,
de Nieuwelingen en de Beloften al voor hun
Superprestige Ruddervoorde. Deze
wedstrijden werden gewonnen
door respectievelijk Dieter
Vanthourenhout, Pieter Van Speybrouck en
Wesley Van der Linden.
Wat ging er nu gebeuren bij de start van de eerste
Superprestige? Ging de UCI hun nieuwe startmethode al
doorvoeren en gingen de Belgen staken? Of ging er gewoon
gestart worden zoals anders. Er heerste aanvankelijk
onduidelijkheid. Uiteindelijk verliep alles volgens plan en
mocht België als eerste een renner posteren. Dan volgde
Nederland, Tsjechië, enzovoort... De UCI kreeg dus haar zin en
de Belgen protesteerden niet. Toch was er enig hoongelach van
de echte toppers. Maar de start wel al snel
vergeten. Na een lange aanloopstrook, kwamen de echte toppers
toch naar voor. Na de Tsjech Vaclav Jezek waren het De Clercq,
Vanthourenhout en Vannoppen die als eersten van het grote pak
het veld in do ken.
Al snel pakten de twee laatstgenoemden de kop. Samen reden ze
zelfs even weg van de groep, maar dat was zonder Richard
Groenendaal gerekend. De Nederlander bracht op een
verbluffende manier de groep terug, om daarna zelf aan de haal
te gaan. Aanvankelijk leek niemand te reageren tot plots Sven
Nys in één ruk naar zijn ploegmaat reed. De twee Rabobankers
kregen al snel een ruime voorsprong, omdat ook de derde in
koers een renner van de Nederlandse succesformatie was,
namelijk Gerben De Knegt. Wanneer hij viel werd heel de groep
even opgehouden en werd de voorsprong plots vijftien seconden.
De Rabo-show leek al halfweg koers compleet. In de achtergrond
was de strijd hard, maar ook frustrerend. Er kwam namelijk
geen verstandhouding wanneer er op het asfalt gereden werd.
Vooral Tom Vannoppen was hier niet over te spreken.
Vanthourenhout, Vervecken en Wellens beweerden stuk voor stuk
dood te zitten. Nu denkt u... En Mario De Clercq dan? Wel, de
wereldkampioen was dan al weg gezakt
naar de tweede achtervolgende groep. Hij had nog veel last van
een knieblessure en had door onderzoeken niet veel kunnen
trainen.
Vooraan viel de beslissing wanneer Groenendaal een kleine
slipper maakte en achteraan lek kwam te staan. Hij moest een
halve ronde rijden tot aan de materiaalpost en kon Nys niet
beletten op de zware strook met kunstmatige heuveltjes, er van
door te gaan. De Brabander had snel tien seconden voorsprong
en pakte stelselmatig seconden bij. Het was overduidelijk dat
hij de man in vorm was. Sven Nys won voor de derde keer in Ruddervoorde en was daar mee uiteraard zeer tevreden.
Groenendaal kwam niet meer dichter en kon zelf de anderen
achter zich houden en werd tweede. In een beklijvende spurt om
de derde plaats won Erwin Vervecken voor Sven Vanthourenhout
en een ontgoochelde Tom Vannoppen. De winnaar van vorig jaar
Bart Wellens bolde als zesde over de aankomstlijn.
Sven Nys won dus de eerste manche
van de Superprestige en wordt zo ook de eerste leider van het
regelmatigheidcriterium. Hij won de Superprestige eerder al
drie keer en kan dit seizoen het record van Hennie Stamsnijder
evenaren door het voor de vierde keer te winnen. Hij komt ook
weer dichter op Roland Liboton die nog steeds het record van
Superprestige dagzeges op zijn naam heeft staan. 'Roel' won er
21, Nys nu 17. Daar tussenin hangt ook nog Nys' ploegmaat
Groenendaal. Het veldritseizoen 2002-2003 kan dus het seizoen
worden waarin de Superprestige records sneuvelen.
Tekst: Gilles Simonet
Foto: Hans Deveuster
Reacties
 Nederlander Gerben De Knegt over zijn val die de wedstrijd in een
beslissende plooi legde: "We gingen hard en ik ga over kop.
Ja, dat is wel een klap en dan ben je helemaal uit het ritme.
Je springt terug op je fiets, maar het loopt niet meteen hoe
het moet hé."
Richard Groenendaal eveneens over zijn slipper. "Ik rij met
Sven op kop, in een bocht lag een verraderlijk bochtje en
daarop rij ik mijn schoen kapot. En dan ja, dan wordt het
moeilijk om echt door te trappen. Gelukkig kon ik al gauw van
schoen wisselen."
Erwin Vervecken over de slechte verstandhouding in de
achtervolging. "Ja, bij mij was het echt van niet beter kunnen
hoor. Elke keer als het stil viel was dat goed voor mij. Ik
heb ook een paar keer geluk gehad dat er iemand is lek gereden
want als je dan als vijfde aan een groep hangt moet je nog
sneller lossen. Ik had daarin wel geluk. Er zat eigenlijk echt
niet meer in vandaag." Bart
Wellens, winnaar in 2001, die zesde werd. "Het ging wel vrij
goed vandaag, maar het echte koersritme heb ik nog niet. Ik
heb mijn seizoen ook anders ingedeeld. Ik wil enkele grote
koersen winnen zoals wereldbekerkoersen en Superprestige
wedstrijden." Mario De
Clercq over zijn blessure en de logische gevolgen ervan. "Ik
heb deze week meer in het hospitaal gezeten, bij de dokter,
bij de kinesist,... dan dat ik kunnen trainen heb. Het is dan
ook vrij normaal dat ik vandaag minder presteerde. Ik hoop dat
het tegen volgend weekend al wat beter is."
Tenslotte de winnaar, Sven Nys. "In de eerste ronden had ik
echt super benen. Ik kon echt rustig bekijken wat er vooraan
allemaal gebeurde. Ik kon rustig naar voorschuiven en op
de ideale moment achter Richard aangaan. Dat is allemaal
perfect gelukt. Ik vind, als je sterk bent moet je de mensen
spektakel bieden. Ik heb dat ook gedaan door bevoorbeeld
risico's te pakken bij het springen over de boomstammen in de
tent. Richard en ik waren wel even sterk vandaag. Het was een
strijd tussen man tegen man en hij kwam niet korter. Het was
een heel mooie strijd." De Brabander was achteraf echter
niet te spreken over de nieuwe startorde. "De UCI beslist en
wij moeten maar naar hun pijpen dansen. We kunnen er weinig of
niets aan doen. Ja, zoveel mogelijk winnen is de boodschap
natuurlijk."aldus Nys. Tekst:
Gilles Simonet
Foto: Hans Deveuster
Deelnemers
 1. Mario De Clercq
2. Sven Nys
3. Erwin Vervecken
4. Bart Wellens
5. Tom Vannoppen
6. Sven Vanthourenhout
7. Ben Berden
8. Peter Van Santvliet
9. Arne Daelmans
10. Davy Commeyne
11. Richard Groenendaal
12. Gerben De Knegt
13. Wim De Vos
14. Maarten Nijland
15. Camiel Van den Bergh
16. Wiland Van Gils
17. David Seco
18. Christian Heule
19. Jan Ramsauer
20. David Rush
21. Petr Dlask
22. Vaclav Jezek
23. Geoffrey Clochez
24. Tadeusz Korzenieuwski
25. Pawel Cierpikowsi
26. /
27. Matthew Ellis
28. Jens Schwedler
29. Björn Rondelez
30. Wim Jacobs
31. Tom De Kort
32. Koen Beeckman
33. Pedro Baelen
34. Geert Vandaele
35. Jaak Eeckhout
36. Patrick Schuermans
37. Nico Hendrickx
38. Tom Pynaert
39. /
40. Sven Van Eyndt
41. Masahiko Mifune
42. Isaac Fernandez
43. Jean Pierre Leyten
44. /
45. Eddy Van Bouwel
46. Ronny Poelvoorde
47. Kevin Bossaerts
Foto's
Het podium van de Superprestige
veldrit in Ruddervoorde op zondag 21/10/2002.
Winnaar Sven Nys tussen zijn ploegmaat Richard Groenendaal en
landgenoot Erwin Vervecken.
Meer
fotos
|
