|
Verslag
Voor de allerlaatste keer verhuisde het
cyclocrosswereldje naar het Noord-Franse mijnstadje Harnes.
Voor de dertiende, maar dus laatste keer, stond er een omloop
klaar op de steile mijnterrils. De veldrit van Harnes was de
voorlaatste wedstrijd om de Superprestige 2002-2003. Sven Nys
was na zeges in Ruddervoorde, St-Michielsgestel, Gieten en
Hoogstraten bijna zeker van de eindwinst. In Harnes kon de
Belgisch kampioen helemaal zekerheid verwerven over zijn
vierde eindzege in de Superprestige. Daarmee zou de Balenaar
naast recordhouder Hennie Stamsnijder komen. Samen met
wereldkampioen Bart Wellens en Nederlands kampioen Richard
Groenendaal was Nys de meest getipte renner voor de
overwinning in 'La Course des As' in Harnes.
 De
afwachtingwedstrijd verliep heel verwarrend. Zowel Junioren,
Beloften als Seniors vertrokken op hetzelfde ogenblik. Het
werd dus heel aandachtig volgen om te weten wie de eigenlijke
leider was. Het werd een wedstrijd waarin de topbeloften en
topjunioren elkaar waard waren. Zo reden Lars Boom en Eddy Van
Ijzendoorn zonder blikken of blozen mee met jongens als Thijs
Verhagen, Wesley Van der Linden, Tim Van Nuffel en Bart
Aernouts. Zij bleven een lange tijd samen aan de kop van de
koers. Uiteindelijk was het de Nederlandse kampioen Thijs
Verhagen die het verschil kon maken en weg reed van de
concurrentie. Wesley Van der Linden ging in zijn trui van
Belgisch kampioen op zoek naar een trweede plaats.
Wereldkampioen bij de junioren Lars Boom wist beslag te leggen
op de derde plaats. Toch wel een opzienbarende prestatie
tussen al die beloften. Wanneer er toch een afzonderlijke
uitslag werd opgesteld werd hij uiteraard de winnaar bij de
junioren, voor zijn landgenoot en ploegmaat Eddy Van
Ijzendoorn. Sebastiaan Langeveld werd de derde junior, op een
veertiende plaats. Bij de beloften werd Thijs Verhagen dus de
winnaar, voor Wesley Van der Linden en Bart Aernouts. In de
Superprestigestanden blijven Verhagen en Boom de leiders.
39 deelnemers richtten zich omstreeks 15.00
recht om voor de allerlaatste keer een snelle aanloop te nemen
naar de gekende steile beklimming van Harnes. Het was Mario De
Clercq die het pak
op gang trok, maar het was Sven Nys die als eerste de
beklimming aanvatte. Enkelen reden erop, maar de meeste
hielden het bij lopen. Uiteindelijk leek het beter om van de
fiets te gaan.
Er kwam niet meteen een selectie. Mario De Clercq leek in
eerste instantie voor de eerste aanval te zorgen, maar meer
dan een schuchtere poging was het niet. Erwin Vervecken, Tom
Vannoppen en Sven Nys wisten gepast te reageren om zo het hele
pak toppers mee te nemen. De enige vreemde eend in de bijt was
de fransman John Gadret. Wereldkampioen Bart Wellens schoof
per ronde op naar voren en leek heel sterk te zijn.
Net voor halfweg leek er toch een beslissend moment aan te
komen. Wellens legde er de pees op en kreeg Nys en De Clercq
mee. De drie konden echter niet het verschil maken, waardoor
Berden, Vervecken, Van Santvliet en Gadret terug kwamen. Tom
Vannoppen zakte iets verder weg tot bij Richard Groenendaal.
De Nederlander deed het alweer niet te best. Nochtans wist hij
al vijf keer te winnen in de Noord-Franse mijnstad.
De ronden werden snel afgewerkt en het publiek zag de renners
voldoende voorbij vliegen. Iets over halfweg zagen zij goed
hoe Sven Nys wegreed van de tegenstanders, dat net op het
moment dat wereldkampioen Wellens af te rekenen kreeg met een
bandbreuk. De Belgische kampioen sloeg al snel een beslissende
kloof van een 15-tal seconden en bouwde die stelsel matig uit.
Het slijk maakte de renners bijna onherkenbaar. Wanneer het
publiek eindelijk uit gemaakt had wie alleen achter Nys
aanging keken ze verrast op. Het was Peter Van Santvliet die
in zijn gekende stijl probeerde alleen naar de koppositie te
rijden. Dat lukte hem niet, maar de tweede plaats leek echter
wel bereikbaar. Achter Van Santvliet was het Mario De Clercq
die samen met Ben Berden, Erwin Vervecken en Bart Wellens
jacht maakte op een ereplaats.
Sven Nys vloog over de speciale klei ondergrond van Harnes en
had met nog twee ronden te gaan gewonnen spel. Hij liep soepel
de hellingen op en behield zijn 30 seconden voorsprong op de
beukende Van Santvliet. De Belgische kampioen ging met een
gerust gemoed de laatste ronde in en maakte er een triomftocht
van. Uiteindelijk reed hij juichend over de streep, wat zijn
zestiende seizoenszege betekende. Peter Van Santvliet wist
zijn tweede plaats te behouden. Even later spurtte
wereldkampioen Wellens nog
net naar de derde plaats. Mario De Clercq werd vierde voor Ben
Berden die vijfde werd. Een goede Erwin Vervecken werd zesde
en mocht terug kijken op een zeer verdienstelijke veldrit. De
luid toegeroepen fransman John Gadret werd zevende, voor Tom
Vannoppen en de ontgoochelende Groenendaal. Arne Daelmans,
zaterdag nog winnaar in Lille, werd tiende.
Sven Nys zette met zijn overwinning de
puntjes op de i in de strijd om de Superprestige. Het werd
zijn vijfde SP-overwinning van het seizoen, zijn 20ste in
totaal. Daarmee is de vedette uit Baal nog met één overwinning
verwijderd van het record van zijn streekgenoot Roland Liboton.
Nys is nu ook al zeker van zijn vierde eindoverwinning in het
regelmatigheidscriterium. Daarmee wordt hij recordhouder samen
met Hennie Stamsnijder. De laatste Superprestigewedstrijd van
het seizoen 2002-2003 vindt op zaterdag 22 februari plaats in
Vorselaar, de thuisbasis van wereldkampioen Bart Wellens.
Tekst: Gilles Simonet
Foto: Hans Deveuster
Reacties
 Sven Nys reed
halfweg koers plots weg van de tegenstand. Op een magistrale
manier reed de Belgische kampioen naar zijn 20ste
Superprestige overwinning, één minder dan het record van
Roland Liboton. "Het is
onwaarschijnlijk veel in één seizoen",
zei hij achteraf.
"Ik vrees dat het moeilijk zal zijn
om in Vorselaar naast Liboton te komen."
Nys was op de mijnterrils van Harnes een heel ander renner dan
een week voordien in Italië. "Ik versta er zelf ook de
ballen van", zuchtte de vedette uit
Baal. "Een zaak is zeker: het is een
bittere pil geweest. Zo favoriet zijn en zo teleurstellend
presteren, het heeft aan de ribben gekleefd. Bij zoverre dat
ik de voorbije week slechts op automatische piloot kon trainen.
Ik deed het omdat het moest. Omdat er in de resterende drie
weken van het seizoen nog zo veel te verdienen valt. Ik denk
niet dat ik er anders de moed toe zou gehad hebben. Want ja,
hoe kon zo’n zwakke dag in Monopoli? Ik had het er voor de
start ook nog over met mijn ploegmakker Richard Groenendaal.
Ik ben ook dikwijls de beste van het seizoen geweest en toch
ben ik maar een keer wereldkampioen geworden, zei
Groenendaal. Een keer de regenboogtrui, omdat ik een keer een
superdag had. Op die ene superdag zal ik dus ook maar wachten
zeker om een keer wereldkampioen te kunnen worden.
Maar genoeg daarover. Ik ben vanda ag
zeer tevreden met mijn vijfde Superprestige van het seizoen.
Ik kon nog nooit winnen in Harnes en aangezien deze wedstrijd
er volgend jaar niet meer is, moest ik het dit jaar voor
mekaar krijgen. Bij deze is dat dan gebeurt.", glunderde de
Belgische kampioen als vanouds.
Peter Van Santvliet
wist zich in eerste instantie goed te handhaven in de grote
kopgroep, maar wist halverwege de wedstrijd ook de
concurrentie van zich af te schudden in de zoektocht naar
leider Sven Nys. "Deze tweede plaats doet ongelofelijk veel
plezier. Ik werd al van in het begin van het seizoen in de
vergeethoek geduwd. Afgelopen zomer kampte ik met blessure
last en kon ik mijn seizoen niet deftige voorbereiden. Vandaag
wordt ik dan tweede, een mooi resultaat voor de buitenwereld.
Voor mij is het nog mooier, want ik weet van waar ik moest
terug vechten. Je ziet het vandaag. Als er op zware parcours
gereden moet worden, sta ik er weer."
Tekst: Gilles Simonet
Foto's: Hans Deveuster
Deelnemers
1.
 Bart Wellens
2. Dominique Arnould
3. Sven Nys
4. Richard Groenendaal
5. Petr Dlask
6. David Seco
7. /
8. Tadeusz Korzeniewski
9. Michael Baumgartner
10. Mario De Clercq
11. John Gadret
12. Arnaud Labbe
13. Francis Mourey
14. Maxime Lefebvre
15. Jean Baptiste Beraud
16. David Pagnier
17. Cyrille Bonnand
18. Herve Senicourt
19. Eddy Devos
20. Christian Heule
21. Jan Ramsauer
22. Erwin Vervecken
23.  Tom
Vannoppen
24. Ben Berden
25. Sven Vanthourenhout
26. Arne Daelmans
27. Peter Van Santvliet
28. Wim Jacobs
29. Davy Commeyne
30. Björn Rondelez
31. Wim De Vos
32. Gerben De Knegt
33. Maarten Nijland
34. Camiel Vanden Bergh
35. Wilant Van Gils
36. Vaclav Jezek
37. Jiri Pospisil
38. Kamil Ausbuher
39. Vaclav Metlicka
40. Pawel Cierpikowski
41. David Rusch
42. Guiseppe Azeni
43. Patrick Dubacher
44. Joachim Parbo
45. Carsten Schaffer
46. Dariusz Gil
47. Radoslaw Czapla
48. Marek Cichosz
Foto's
Winnaar Sven Nys, tussen Peter Van
Santvliet en wereldkampioen Bart Wellens.
Sven Nys verzekerde zich ook van de eindwinst in de
Superprestige.
Meer Foto's
|
