"Alles liep volgens plan." vertelde een ontgoochelde Vanspeybrouck. "Ik kon het tempo gemakkelijk volgen en vanop mijn vijfde stek in de kopgroep had ik een perfect overzicht. Toen ik in de tweede ronde voor de eerste maal onderuitgleed, kon ik zonder moeite opnieuw aansluiten. Ik reed het gaatje met het grootste gemak dicht en ik wist dat ik daar een mentale tik had uitgedeeld. Toen ik echter op de trappen struikelde en mijn ketting haperde, was het afgelopen. Een kloof van een halve minuut rijd je niet meer dicht in dit gezelschap. Ik kon me niet meer opladen en ik had ook last van mijn bloedende knie en mijn heup. "

De fysieke pijn van het jonge talent woog echter niet door op de zware, mentale opdoffer die Pieter had gekregen. Bondscoach Rudy De Bie zocht tevergeefs naar troostende woorden voor zijn geslagen poulain. "Dit is de wedstrijd van de gemiste kans voor Pieter. Ze kregen hem er nooit af in de kopgroep." sakkerde De Bie. "Malacarne is zonder twijfel de verdiende winnaar, maar deze koers werd in de sprint beslist en met Pieter was de Italiaan niet zo gemakkelijk klaar geweest. Pieter heeft vandaag nogmaals bewezen dat hij een groot talent is en een mooie wissel op de toekomst. Hij is een vedette in het veld en op de weg, zonder meer een zegen voor de Belgische wielersport."

Lovende woorden van de bondscoach, maar daar wint Vanspeybrouck niets mee. "Ik ga een slapeloze nacht tegemoet, vrees ik. Dat gaat nog een tijdje duren, alvorens ik dit verteerd heb. Nochtans, het leven gaat door. Ik rijd dit seizoen nog twee crossen in Lille en Eeklo en dan gaat alle aandacht opnieuw naar de weg. De weg primeert, dat zal altijd zo blijven. Ik heb echter tijdens dit veldritseizoen alle renners in de kopgroep al eens geklopt. Ik grijp hier dus naast een quasi zekere plaats in de topvijf. Zelfs een medaille behoorde tot de mogelijkheden. Dat doet pijn!" zuchtte Pieter Vanspeybrouck.

Tekst: Luc Decoster
Foto: Hans Deveuster